جمهوری اسلامی نه؛ جمهوری اسلامی‌تر آری!! باورتان می‌شود شخصی در فاصله نوشتن 2 یادداشت دچار چنین تناقضی شده باشد؟ شهاب‌الدین حائری مدعی 2 گزاره شده است: اولا امور امضایی در دین، اسلامی و غیر اسلامی ندارد و حکومت هم از جمله این امور است. دوم: جمهوری بدون پسوند اسلامی، اسلامی‌تر است! فارس‌پلاس؛ میثم رستمی در یادداشتی نوشت: جناب حائری!! اگر اسلامی و غیر اسلامی نداریم، اسلامی‌تر چه صیغه‌ای است؟ بگذریم. ایشان برای اثبات اینکه جمهوری بدون قید اسلامی، اسلامی‌تر است چندین گزاره را ادعا کرده است که به بررسی تک تک آنها می‌پردازیم: اسلام همانگونه که راه رفتن را به انسان یاد نمی‌دهد و ما راه رفتن اسلامی نداریم در باقی شئون زندگی که خود بشر مکلف است از عقلش استفاده کند و راهی برای حل معضلات خود پیدا کند هم اسلامی و غیر اسلامی نداریم همانطور که بیع اسلامی نداریم. درباره این سخن گفتنی است: یکم: قسمت اول این گزاره درست است که اسلام خیلی چیزها را به انسان نمی‌آموزد. اما نتیجه‌گیری منطقی نیست. چرا؟ چون ایشان باید توضیح دهد منظور از اسلامی و غیراسلامی چیست و سپس «اسلامی یا غیراسلامی» را نفی یا اثبات..

چرا به «دولت موازی» اجازه فعالیت داده‌اید؟ فعالیت پلتفرم‌های قانون‌گریز که وابستگی آنها به دشمنان ایران برملا شده است، فعالیت سکوهای سالم و مفید را که به مراتب فراتر از پلتفرم‌های وابسته است با دشواری روبرو می کند‌. چرا نباید مدیریت این سکوها تحت نظارت دولت به افراد صاحب صلاحیت سپرده شود؟! فارس‌پلاس؛ حسین شریعتمداری در یادداشتی نوشت: ۱- یادداشت ۲۲ مرداد نگارنده با عنوان «‌سکوهای مجازی یا دولت موازی‌» بازتاب گسترده‌ای در محافل سیاسی و رسانه‌های داخلی و شبکه‌های خارجی داشت. در آن یادداشت ضمن تاکید بر ضرورت وجود پلتفرم‌ها برای تامین آسان برخی از نیازهای روزمره مردم نظیر، خرید لوازم مورد نیاز، رفت و آمدهای درون و بیرون شهری، کسب اطلاعات، معاملات مسکن و... به رها بودن فعالیت سکوهای مجازی و قانون‌گریزی‌های پی‌در‌پی برخی از آنها ‌اشاره کرده و آورده بودیم: «‌نیم نگاهی به عملکرد شاخص‌ترین نمونه‌های سکوهای مجازی که پُر مراجعه‌ترین‌ها نیز هستند، بیندازید! چه می‌بینید؟! قانون‌گریزی، تخلفات پی‌در‌پی، همراهی با دشمنان مردم این مرز و بوم، کوک کردن ساز بیگانگان علیه وطن خویش، آن‌هم در موارد و عرصه‌..

اربعین؛ تجربه آرمان‌شهر زمینی حرم همان آرمان‌شهر زمینی است که انسان می‌تواند با آن هم‌زمان و هم‌مکان شود. یک بهشت قابل در دسترس. یک آشناآباد همیشه موجود. تجربه زیارت در این فضا، به رضایت می‌انجامد. نه فقط رضایت باطن، که رضایت ظاهر هم حاصل می‌کند. تجربه زیارت شوق‌آفرین است. ثمره زیارت، رضایت است. فارس‌پلاس؛ جعفر علیان‌نژادی در یادداشتی نوشت: تقریباً در تمام صورت‌بندی‌های بشر از مفهوم اتوپیای زمینی، مسأله آدمی «نرسیدن» یا عدم توانایی در دست‌‌یابی به آن است. آرمانشهر یا اتوپیا چیزی لازمان و لامکان (ناکجاآباد) فرض شده که هیچ‌گاه انسان در وضع کنونی و زمان حال خود به آن دست نمی‌یابد. در واقع اتوپیا به نوعی امکان خیالی تشبیه شده که بشر بی‌دلیل یا بادلیل باید در فکر رسیدن یا دست‌یابی به آن باشد. با این نوع خیال‌بافی، نگاه انسان به وضع کنونی یا زمان حال، چیزی از نوع «نه‌هنوز» است. یعنی «هنوز»، آن‌چیزی که آدمی می‌خواهد، محقق نشده و او باید بخاطر یک‌خیال دست‌نیافتنی، نسبت به حال و روز فعلی‌اش بدبین و در رنج و عذاب وجدان باشد. در مقابل فکر می‌کنم، علی رغم این صورت‌بندی به ظاهر فریبنده و جذاب، ..