بانویی که با محبت امام حسین(ع) دختران را چادری می‌کند+عکس بانوی فعال مسجدی می‌گوید: باتوجه به اتفاقات اخیر تصمیم گرفتیم به دخترانی که از محرم امسال چادری شوند، چادر هدیه دهیم. دخترها استقبال کردند و بعد از مجالس هیأت مسجد صاحب الزمان مراغه و فهمیدن فایده‌های حجاب، چادر سر کردند. به گزارش خبرنگار حوزه مسجد و هیأت خبرگزاری فارس، زینب محمدی متولد سال ۱۳۶۴ و اهل شهرستان مراغه استان آذربایجان شرقی و از زمره فرهنگیان دغدغه‌مندی است که از ایام کرونا و تعطیلی مدارس، پا به میدان فعالیت‌های جهادی گذاشت تا به عنوان یک معلم در جهت جلوگیری از افت تحصیلی‌ دانش‌آموزان در منطقه محروم خود قدمی بردارد. این اقدام خداپسندانه او همچنان نیز تداوم دارد. زینب محمدی بانوی فعال مسجدی استفاده از سنگر مسجد برای رشد معنوی کودکان و نوجوانان این اقدام خیرخواهانه به مرور مقدمه انجام فعالیت‌های فرهنگی و اجتماعی توسط او شد و اکنون در سنگری به نام مسجد صاحب الزمان(عح) در جهت رشد معنوی کودکان و نوجوانان و معرفی شخصیت‌ها و الگوهای ناب اسلام به آن‌ها می‌کوشد. او می‌گوید: «به کمک دیگر اهالی محله اکنون برای ایام اربعین ..

ماجرای دختری که آمده بود هیئت را بهم بریزد! چند دختر که وضعیت حجاب نامناسبی داشتند وارد هیئت شدند. ما مثل همه دختران و مهمانان با روی باز از آنها استقبال کردیم. اما بعد از آن متوجه شدیم نیت دیگری برای ورود به هیئت داشتند. ولی امام حسین علیه‌السلام آنها را هم خرید و سوار کشتی نجاتش کرد. گروه زندگی: اولین باری که بساط هیئت دخترانه را به پا کردند، نه سه هزار نفر مهمان داشتند و نه این فضا و حسینیه را. سال 98 وقتی جای خالی هیئت دخترانه را احساس کردند و بسم‌الله گفتند تا یک مراسم تمام عیار دخترانه را میزبانی کنند، پارکینگ خانه یکی از دوستان را سیاهی زدند و با 30 نفر مهمان مراسم‌شان را برگزار کردند. به قول خودشان آن‌طور نبود که دلشان می‌خواست. اما همان شد بهانه تولد هیئت«بنت‌الهدی»؛ هیئتی که در این چندسال هم‌پای این دختران و نوجوانان رشد کرد و حالا یک خانواده بزرگ است. حسینیه شهدای بسیج مثل همیشه ایام محرم میعادگاه دختران است. دخترانی که گاه راهی دور را طی کرده‌اند تا خود را به این خانواده بزرگ برسانند. هم‌پای شور و شوق نوجوانان وارد حسینیه می‌شوم. همان ابتدا دو خادم به استقبال‌مان می‌آیند..

گورستان زالوهای فراماسون در آبادان از گورستان بیرون می‌آیم. گورها دوباره تنها می‌شوند و شاید نفر بعدی که برای گلایه به دیدن‌شان می‌آید، شما باشید! خبرگزاری فارس؛ حنان سالمی: می‌ایستم، جلوی گورستان شوره بسته و به ردیف‌های منظم گورها که شانه به شانه هم، چیده شده‌اند زل می‌زنم. گورهایی که صاحبانش سال‌هاست بی‌محاکمه، محترمانه آرام گرفته‌اند! اما بین ما و این گورهای غریبه چه پیوندی است؟ آن‌ها از ما چه می‌دانند و ما از آن‌ها، چه؟! می‌گویند هر کجا عزیزت را دفن کنی همان جا وطنت می‌شود و یک جورهایی از خاک طلب‌کار می‌شوی! و آیا این یعنی آبادانِ سال‌های دهه سی و چهل، تبدیل به وطنِ مهندس‌های فراماسون انگلیسی شده بود؟ یعنی آن‌ها خاک اینجا را مثل خاک خودشان می‌پرستیدند؟ دوستش داشتند؟ و برایشان محترم بود؟ کنار یکی از قبرهای نبش شده‌شان می‌نشینم. همان‌ سی قبری که در دولت خاتمی و با تقاضای کنسولگری هلند، نبش شدند و چند تکه استخوانِ باقی مانده را از آغوش این خاک بیرون کشیدند و با خودشان بردند تا اینجا که عزیزانشان دفن شده‌اند دیگر وطن‌شان نباشد. نه، تعلق‌شان را باور نمی‌کنم. آن‌ها هیچ تعلقی جز غارت ث..