Error loading HTML

Error loading HTML

چشم‌هایی که از پشت عینک پوریای ولی می‌خندند «پوریای ولی»، نام آشنای این دیار که راهش مدید است و پرقصه؛ قصه‌هایی که پای دل میان است و درد. پوریای هفتاد و چند ساله را می‌گویم همان که عمری دلش گره خورده به دل‌های خسته و نفس‌هایش با قرار‌هایش به دورترین شهر و روستا میزان می‌شود، آنجا که برای خواندن و جور دیگر دیدن، عینک چاره‌ساز می‌شود. خبرگزاری فارس-همدان، سولماز عنایتی: عینک می‌زند و زخم‌ها را می‌خواند از انتهایی‌ترین جای وجود، عینک می‌زند و ورای ارغوانی دل‌های دلتنگ را می‌خواند. می‌خواند و بغض می‌کند و باران می‌شود، باران هم با عینک می‌شناسد و دیدن را با عینک معنا می‌دهد؛ اصلا عینک که می‌بیند چیزی شبیه عشق به شوق نشسته از دلش فوران می‌کند و سَر می‌رود و پوریا می‌شود. «پوریای ولی»، نام آشنای این دیار که راهش مدید است و پرقصه؛ قصه‌هایی که پای دل میان است و درد. پوریای هفتاد و چند ساله را می‌گویم همان که عمری دلش گره خورده به دل‌های خسته و نفس‌هایش با قرار‌هایش به دورترین شهر و روستا میزان می‌شود. آنجا که برای خواندن و جور دیگر دیدن عینک چاره ساز می‌شود و آقای پوریا لبخند خدا روی زمین..