به این شرط که... (گفت و شنودی از نوع دیگر) این روزها که جهان اسلام در شهادت جانسوز حضرت اباعبدالله الحسین و یاران بی‌تکرارش (علیهم‌السلام‌) به سوگ نشسته است، مطالب گفت و شنود نیز به نوعی دیگر تقدیم مخاطبانش می‌شود. فارس‌پلاس؛ دیگر رسانه‌ها - کیهان نوشت: سال‌های پر تب و تاب دفاع مقدس است... سال‌های خون و آتش و دود... شهید بابایی، خلبان شجاع، پاکباخته و فدایی اسلام و انقلاب به دیدار حضرت امام می‌رود و در حالی که جاذبه ملکوتی امام روح و روانش را تسخیر کرده است خطاب به حضرت ایشان می‌گوید: - امام عزیز! می‌خواهم به گونه‌ای که در کار جنگ خللی پیش نیاید چند روزی به مرخصی بروم. اجازه می‌فرمائید؟ - در بحبوحه جنگ کجا می‌خواهید بروید؟ - من در دهه اول محرم برای شستن استکان چای عزاداران به هیئت‌های جنوب شهر که مرا نمی‌شناسند می‌روم. مرخصی را برای آن می‌خواهم و گوش به زنگم که بلافاصله بعد از اعلام نیاز به جنگ بازگردم. - به یک شرط اجازه مرخصی می‌دهم. - هر چه بفرمائید با جان و دل می‌پذیرم. - به این شرط که هنگام شستن استکان‌ها به نیت من هم چند استکان بشویی. پایان پیام/ت

78 سال تعزیه‌خوانی در «تکیه شوفرها»ی تهران+عکس و فیلم در میدان قزوین تهران به غیر از 2 سال همه‌گیری کرونا بیش از 70 سال است که در دهه اول 10 شب تعزیه برپاست. مخاطب این تعزیه رانندگان خط مسافربری تهران ـ قزوین در سال 1324 بودند، برای همین نامش شد «تکیه شوفرها». خبرگزاری فارس ـ حوزه مسجد و هیأت ـ امیرحسین کسائی: تکیه «شوفرها» نام عجیبی برای یک حسینیه یا تکیه است و این خبر را می‌دهد که در این مجلس عزاداری، گویا شوفرها حضور دارند. این تکیه از مجالس قدیمی و قدمت‌دار تهران است که ۷۸ سال است که هر سال در دهه اول محرم، آن هم در یک گاراژ و تعمیرگاه خودرو به پا می‌شود و در آن عزاداری می‌کنند. نمای ورودی تکیه شوفرها در محرم ۱۴۰۲ تکیه‌ای که در میراث فرهنگی ثبت شده است ماجرا از چه قرار است؟ تکیه شوفرها سال ۱۳۲۴ توسط حاج حسین عظیمی در تهران و میدان قزوین راه‌اندازی شد. در آن زمان میدان قزوین دروازه تهران بود و مانند پایانه مسافربری، محلی برای جابجایی مردم از تهران به قزوین بود. حاج حسین عظیمی که به اصطلاح قدیمی‌ها خود «شوفر» بود و رئیس خط این پایانه بود، در آن سال، همزمان با دهه اول محرم، گاراژ..

این عزاداران از همه عزیزتر بودند چه کسی فکرش را می کرد ماه محرم امسال از کنار دیوار بلند آجری که به موازاتش درختان چنار، صف بسته اند و تنه شان، یله کرده بین دیوار آجرچین و پیاده رو عبور کنیم و دلمان پر بکشد برای بچه هایی که به آنها می گفتیم «برکت محله» همان نورچشمی‌های حسینی که هیأت های دارالشهدای تهران برای عزاداری در کنارشان از هم سبقت می گرفتند... گروه جامعه؛ نعیمه جاویدی: گذرتان تاکنون به منطقه 17 تهران افتاده است؟ اگر بومی محله نباشید و توی خیابان، کوچه‌ها و پس کوچه‌هایش راه بروید، اولین چیزی که توجه تان را به خودش جلب خواهد کرد، تابلوی حک شده بر پیشانی معابر است. پیشوند شهید روی بیشتر این تابلوهای آبی رنگ، نقش بسته. اینجا کوچکترین منطقه تهران با بیش از 4هزار شهید عنوان ویژه ای دارد؛ «دارالشهدای تهران». منطقه ای که تعداد شهدایش از برخی شهرهای کشور هم بیشتر است. مردم اینجا طبع لطیفی دارند؛ غریب نواز، محروم نواز و پای کار خاندان اهل بیت(ع). مراسم تشییع پیکر شهید «فغانی» از شهدای تازه تفحص شده در دارالشهدای تهران در این لاله سرای پایتخت اما یکجا حسابی خانه امید اهالی بود. ساختمان..