مردم ایران فرزند بیشتر می‌خواهند در بسیاری از کشورهای غربی، هم باروری ایده‌آل پایین است و هم باروری واقعی. یعنی مردم نه فرزند می‌خواهند نه فرزند می‌آورند. اما در ایران مردم فرزندان بیشتری می‌خواهند اما اگر در عمل برخی کم فرزند می‌آورند، دلیلش وجود ساختارهایی هست که کاهش جمعیت را بازتولید می‌کند. گروه زندگی؛ محمد سلیمی (پژوهشگر حوزه جمعیت): جمهوری اسلامی ایران، سریع‌ترین کاهش در میزان‌ باروری را در میان کشورهای جهان تجربه کرده است. از اواسط دهه ۶۰ تا انتهای دهه ۷۰، میزان‌ باروی کل در کشور از ۶/۴ فرزند به ازای هر زن به حدود ۱/۹ فرزند در انتهای دهه ۷۰ رسید. با اینکه جوامع غربی زودتر از سایر ملت‌های دیگر با کاهش باروری مواجه شدند، اما می‌توان گفت تقریباً در هیچ کدام از این کشورها شتاب کاهش میزان باروری به این سرعت نبوده و طی چند دهه از سطوح بالای فرزندآوری آرام و به تدریج به سطوح پایین وارد شده‌اند. در میان چند عاملی که چنین رشد بی‌سابقه‌ای را در ایران رقم زد، اقدامات صندوق بین‌المللی جمعیت به عنوان تسهیل‌گر، شتاب‌دهنده و راهبر اصلی این قضیه غیرقابل چشم‌پوشی است. البته سابقه حضور و فعال..

دیپلمات بدنام در دولت بایدن! بدون تردید انتصاب افرادِ جنایتکاری نظیر الیوت آبرامز به مناصب مهم در دولت بایدن، نفاق او در تعهدش به شعارهایی نظیر دموکراسی و حقوق بشر را آشکار‌تر از همیشه می کند. مشکل اصلیِ سیاست خارجی آمریکا این است که افراد خارجِ از منظومه آن، به سختی می توانند صحت و درستی ادعاهای دولت آمریکا در این حوزه را باور کنند. فارس‌پلاس؛ دیگر رسانه‌ها - الف نوشت: «اندیشکده کوئینسی» در گزارشی با اشاره انتصاب "الیوت آبرامز"، دیپلمات بدنام آمریکایی از سوی دولت بایدن به عنوان عضوِ کمیسیون مشورتی دیپلماسی عمومی دولت آمریکا، این مسأله را یک رسوایی بزرگ برای این دولت ارزیابی کرده و آن را در تضاد آشکار با شعارهای دور و دراز دولت بایدن در حمایت از حقوق بشر و دموکراسی تحلیل کرده است. اندیشکده کوئینسی در گزارش خود می‌نویسد: «در فوریه سال 2019، "ایلهان عمر" از نمایندگان کنگره آمریکا، دست به اقدام عجیبی به عنوان یک عضو جامعه قانونگذاری آمریکا زد. او رو در روی یک مقام رسمی آمریکا، وی را به دلیل همدستی اش در ارتکاب به نقض فاحش حقوق بشر، مورد حمله قرار داد و محکوم کرد. مقامِ مذکور "الیوت..

احتیاط! مراقب بومی‌ها باشید وحشتناک بود، برای آدم‌هایی که همیشه پاهایشان آزاد بود تا هر کجای خاک‌شان را خواستند گز کنند، مردمان آزاد و ثروتمندی که روزگاری غذایشان را از دل خاک و آب‌شان را از چشم آسمان‌شان می‌گرفتند طی سیصد سال استعمار، تبدیل شدند به برده‌های بی‌پناه و بی‌چاره‌ای که جلوی محله‌های پرت و بی آب و علف‌شان تابلوی «احتیاط! مراقب بومی‌ها باشید!» نصب شده بود. خبرگزاری فارس؛ حنان سالمی: وحشتناک بود. برای آدم‌هایی که همیشه پاهایشان آزاد بود تا هر کجای خاک‌شان را خواستند گز کنند، ایستادنِ بی‌حرکت روی یک نقطه‌ از پیش تعیین شده، وحشتناک بود. بار اول به روی خودشان نیاوردند؛ مثل همه‌ی مهمان‌نوازهای دیگر، اما وقتی سومین کشتی هلندی‌ها توی ساحل‌شان لنگر انداخت و این‌بار با اسباب و اثاثِ یک زندگیِ همیشگی پیاده شدند، شصتشان خبردار شد که خاک‌شان را از زیر پایشان کشیده‌اند و تازه «وحشی» هم صدایشان می‌زنند! قرن هفدهم بود؛ حوالی سال ۱۶۵۲ میلادی. کشتی‌های تجاری اروپایی برای رفتن به هند و آسیا، راهی جز گذشتن از اقیانوس‌ها نداشتند. کانال سوئز هم هنوز باز نشده بود. پس باید چه می‌کردند؟ هلندی‌..