وقتی ارز مسافرتی هزینه سفر هوایی و زمینی به عتبات را یکسان می‌کند با توجه به اختصاص ارز مسافرتی به سفر هوایی عتبات، هزینه این سفرها با اعزام‌های زمینی چندان تفاوتی ندارند. مدیر یکی از دفاتر زیارتی می‌گوید: بیش از 60 درصد زائران متقاضی سفر هوایی عتبات هستند. به گزارش خبرنگار حج و زیارت خبرگزاری فارس، سفرهای زمینی عتبات از اوایل سال جاری با تقاضای بسیاری همراه بود و بیشتر زائران به دلیل گرانی سفر هوایی عتبات، سفر زمینی را انتخاب می‌کردند. متقاضیان سفر هوایی عتبات بر سفرهای زمینی پیشی گرفتند اما در هفته‌های اخیر با وجود مشکل در تأمین پروازها و گرانی بلیت پرواز، تعداد متقاضیان سفر هوایی عتبات افزایش یافته است. حسن ربیعی، مدیر یکی از دفاتر زیارتی می‌گوید: بیش از ۶۰ درصد زائران، سفر هوایی را برای زیارت عتبات انتخاب می‌کنند. این امر در حالی است که تعداد فرودگاه‌هایی که پرواز عتبات دارد، نسبت به گذشته محدود شده؛ تا جایی که بر اساس بررسی‌های خبرنگار فارس، تعداد ایستگاه‌های پروازی عتبات به کم‌تر از هشت ایستگاه رسیده است. هم‌اکنون سفر عتبات زیر نظر سازمان حج و زیارت از استان‌هایی همچون تهرا..

پدر شهید عجمیان سیاسی نیست، داغدیده است او یک پدر داغدیده است که فرزندش را مخالفان جمهوری اسلامی به بدترین نحو شکنجه کرده‌اند و دادخواهی خون پسرش را دارد که در دفاع از زنان محجبه و دفاع از جمهوری اسلامی به شهادت رسیده است. فارس پلاس؛ کبری آسوپار در یادداشتی نوشت: ما هیچ وقت جای او نبوده‌ایم، جای پدری که چندین نفر فرزندش را دوره کرده‌اند، پیراهنش را درآورده‌اند، بدن لختش را روی آسفالت کشیده‌اند، متعدد بر بدنش چاقو و لگد و قمه و پنجه‌بوکس و سنگ زده‌اند، و شکنجه را تا جایی ادامه داده‌اند که او دیگر نفس نکشیده است. داغ جوان سخت است و شکنجه او داغی دیگر و شاید سخت‌تر. بچه‌دار شوی، با خون دل بزرگش کنی، به جوانی برسانی‌اش، رعنا که شد، یک عده اوباش با شعار ظاهراً متمدنانه «زن، زندگی، آزادی» شکنجه‌اش کنند، بعد یک مسئول در جمهوری اسلامی به مقامات عالیه کشور نامه بنویسد و وساطت کند برای اغماض در حق این اوباش، فقط برای اینکه فرد مذکور هم مثل آن مقام مسئول، پزشک است؛ همین. دلت نمی‌سوزد؟ وجودت آتش نمی‌گیرد؟ با این مقدمه، یحتمل بهتر می‌توان آن دو دقیقه جنجالی از حضور پدر شهید روح‌الله عجمیان در شب..

پدر و پسری که در شهادت‌طلبی از یکدیگر سبقت گرفتند مادرجان! من از این که در بستر و رختخواب بمیرم هراس دارم و می خواهم مرگی پر ارزش داشته باشم و آرزوی شهادت دارم و باید اسلحه بر زمین افتاده‌ی پدرم را بردارم و نبرد کنم. گلستان- پریسا مسعودی: عصر یکی از روزهای آبان‌‌ماه است. قدم زنان در کوچه پس کوچه های محله بهارستان گرگان راه می‌روم. همه جا بوی پاییز گرفته است و محله بوی دلتنگی می‌دهد. گویا می‌داند می‌خواهم به سراغ مادری بروم که ۴۰ سال بعد از شهادت فرزندش هنوز هم دلتنگ خاطرات اوست. مادر شهیدی که تلفنی قرار گذاشته‌ایم تا چند ساعتی من را هم شریک لحظه های عشق و دلتنگی خود کند. جلو در منزل بانویی با چادر گلدار منتظر من ایستاده است، متوجه میشم مادر به استقبال من آمده است و با چهره ای مهربان و رویی خوش من را به داخل دعوت می کند. وارد خانه که می شوم اولین چیزی که توجهم را جلب می کند عکس های روی دیوار است. عکس پدر و پسری که بعد از ۴۰ سال شهادت، نام و یادشان تازه و زنده است. * قصه عشق به شهادت شمسی کبیری مادر هفتاد ساله دانش آموز شهید احمد روشنی یساقی و همسر شهید محمد روشنی است. مادری که قلب..