رژه و سوگواری عزاداران «عجم خیابان» از تبریز تا مشهد عزاداری بازار تاریخی تبریز با سبک‌ها و شیوه‌های مختلف عرب، عجم و زنجیرزنی شناخته می‌شود؛ در این میان عزاداری عجم با حال‌وهوایی شبیه یک رژه فاخر مذهبی، از راسته‌ها و تیمچه‌های بازار تاریخی تبریز، عبور کرده و ایام پایان صفر خود را به صحن‌وسرای نورانی حرم رضوی(ع) رسانده‌ است. خبرگزاری فارس- تبریز - فرشید باغشمال: عزاداری عجم، فاخرترین جلوه عزاداری مردم تبریز است. جلوه‌ای اصیل و هنرمندانه که گاه حال‌وهوای حماسه دارد و گاه مرثیه‌وار و محزون است، دست‌‌ها هماهنگ و کشیده، اوج می‌گیرند، بر سینه فرود می‌آیند و محبت آل‌علی(ع) را بر جان‌ودل می‌نشانند. تفاوت عرب و عجم چیست؟ «هیئت عزاداران محله عجم خیابان» از سال ۱۲۰۰ قمری در تبریز بیرق عزای حسینی برافراشته‌است. یعنی هیئتی با بیش از ۲۴۰ سال قدمت که ریشه در تاریخ و اصالت مذهبی شهر تبریز دارد. تفاوت عزاداری عرب و عجم را باید در نحوه سینه‌زنی و نوحه‌خواهی دو سبک دانست. عزاداری عرب، با سینه‌زنی شتابدار یک‌دستی یا دو دستی که در همه‌جای کشور رایج است، شناخته می‌شود. این شیوه، بسیار نزدیک به سوگو..

یک پرده از کریم اهل بیت(ع) و دیگ نذری گوشت‌ها که روانه دیگ می‌شوند، اشک‌های مادر هم راه خود را پیدا می‌کنند؛ آرام و بی‌صدا کودک را در آغوش می‌گیرد و با چشمانی خیره به دیگ نذری، زیر لب ذکر یاحسن (ع) برمی‌دارد… گروه زندگی- دقیقا یکماه پیش درچنین روزی بود که وقتی با قدم‌هایی لرزان وارد اتاق ویزیت شد، پزشک، او را به صندلی مقابل خود دعوت کرد تا رک و روراست چند مساله را برایش بازگو کند. قدرت تکان خوردن نداشت؛ واژه‌ها بی‌وقفه از دهان پزشک خارج می‌شدند و قدرت نفوذشان آنقدر بالا بود که مادر بیشتر و بیشتر خودش را می‌باخت. واژه‌های آخر را بریده بریده می‌شنید و حالا دیگر چشمانش سیاهی می‌رفت. نوار مغزی نوید خبرهای خوشی نمی‌داد. «اوضاع خوب نیست. شاید ضایعه مغزی، شاید ضربه مغزی و شاید هم یک بیماری ژنتیکی و مادرزادی، باید‌ام آر آی بدهید. فعلا نمی‌توان نظر قطعی داد!» بیشتر از صدبار تک تک حرف‌های پزشک را با خود مرور کرده و هربار هزاران فکر و خیال به سرش زده بود. «اگر بلایی سرش بیاید چه؟ اگر قدرت راه رفتن را از دست بدهد! اگر قدرت یادگیری‌اش تحلیل رود! اصلا اگر نتواند حرف بزند و دیگر مرا هم نشناسد…! خد..

این خانم، خانه اعیانی‌اش را پای «عشق حسینی» گذاشت حاجیه‌خانم شرف‌النساء دختر کربلایی ابوتراب نمدمال‌کرمانی دلباخته و عاشق آقا سیدالشهدا(ع) بود و مال و اموال‌دار، عشق به آقا چنان در دلش جا باز کرده بود که خانه و بخشی از اموالش را برای روضه‌خوانی وقف کرد و حالا بیش از 100 سال است که این خانه حسینی پذیرای عاشقان اباعبدالله‌الحسین (ع) است. خبرگزاری فارس – کرمان، مهسا حقانیت: دلم گرفته، تشنه روضه است، از آن روضه‌های قدیمی، روضه‌ای در خانه‌ای سنتی که چادر عزای آقا را به سرش کشیده باشد و چای تبرکی را توی استکان و نعلبکی بیاورند. اطلاعیه‌های مراسم روضه روزهای آخر صفر را توی ذهنم مرور می‌کنم، خودش است همان که می‌خواستم، «روضه خانه شترداران در محله قدیمی خواجه‌خضر». حد و حدود خانه شترداران را پیدا کرده‌ام، اما دقیق نمی‌دانم کجاست، سر کوچه ۱۰ سادات خوشرو که می‌رسم، یک خانم میانسال که مانتوشلوار و روسری مشکی پوشیده است، می‌پرسد، «روضه تمام شد»، می‌گویم: من الان رسیدم، شما خانه شترداران رو بلدین؟. «بله، بیا بریم». توی مسیر برایم تعریف می‌کند که از روضه چهارسوق بازار کرمان می‌آید و بعد هم این خ..