روایتی از رفتار عجیب موکب‌داران عراقی با زائران اربعین اکنون به عمود ۱۲۲۸ رسیده‌ام، نزدیک ظهر است و مشام زائران پر از بوی غذاهای نذری مردم عراق، خود را به زیر آب‌پاش‌هایی می‌رسانم که از سایه‌بان‌ موکب‌ها آب روی زائران می‌ریزد. خبرگزاری فارس - بوشهر، فاطمه مظفری‌پور: برای اولین‌بار است که صورتم حُرم آفتاب عراق را لمس می‌کند، عطش زیر آسمان به بلندا رفته است و ازدحام جمعیت پیاده‌روی مسیر نجف تا کربلا، گرما را بر جان همه‌مان دو چندان کرده است اما در میان این هیاهو، مردم عراق در تکاپوی کم کردن عطش آفتاب‌ بر سر زائران هستند. به عمودها نگاه می‌کنم اکنون عمود 41 هستیم، چند جوان و کودک عراقی بر چهارپایه‌ای وسط زمین خاکی ایستاده‌اند و آب و گلاب را بر سر و روی زوار حضرت اباعبدالله(ع) می‌ریزند، عطر گلاب در هوا پیچیده‌است و طراوت آن گرمای جمعیت را کم می‌کند‌. کودکان عراقی نذر زائرهای امام حسین(ع) شده‌اند خود را به یکی از کودکان می‌رسانم که روی چهارپایه، زیر زل آفتاب، آب روی زوار می‌پاشد، گونه‌های سفیدش از گرما سرخ شده است، لبخندزنان روبه رویش ایستاده‌ام و می‌گویم: «بچه‌جان، تو بیشتر از من نیا..

مجنون‌های کپرنشین اباعبدالله می‌ایستم کنارش و شانه‌اش را می‌بوسم: «شما مجنون‌اید امّ سجاد! مجنون‌های کپرنشین» دستم را محکم می‌گیرد و چند نان تنوری دیگر را برای بدرقه راه، در کیفم می‌گذارد: «حب الحسین أجننا دخترم؛ حب الحسین اجننا یوما ... .» خبرگزاری فارس؛ حنان سالمی: شیشه ماشین را که پایین می‌کشم صورتم گر می‌گیرد. این آدم‌ها عاقل‌اند یا دیوانه؟! وسط هُرم گرمای بیابان خوزستان و چند صد کیلومتر آن‌طرف‌تر از روستاهایشان، بار و بنه جمع کرده‌اند و آمده‌اند کناره جاده، که چه بشود؟! پیاده می‌شوم و درِ ماشین را می‌کوبم. آن‌قدر هوا گرم است و نچسب که حوصله خودم را هم ندارم. دستم را سایه‌بان چشم‌هایم می‌کنم تا واضح تر ببینم‌شان. قصه‌شان چیست؟ برایشان به نشان سلام، دست تکان می‌دهم. من را که می‌بینند با تمام رمق‌شان می‌دوند. پا برهنه. خندان. و آغوش باز کرده. دانه‌های درشت و داغ عرق، از نوک بینی‌هایشان می‌چکد. لب‌هایشان ترک برداشته و انگشت‌هایشان بدجور زخم و زیلی‌ست. آفتاب هم تا می‌توانسته بی‌رحمانه سر و صورتشان را سوزانده. پوستشان آن‌قدر سوخته و سیاه شده که سفیدی دندان‌هایشان توی ذوق می‌زند. خست..

نمای اجتماعی اربعین اجتماع بزرگ اربعین، ظرفیت‌های فوق‌العاده‌ای برای ملت‌ها دارد و تمهیدی است برای خلق جهانی اخلاق‌تر و زیباتر با مدیریتی اثربخش‌تر و کارآمدتر، و تمرینی است برای استقامت در مسیر حقیقت و فرصتی است برای رسیدن به قله‌های تعالی و پیشرفت. فارس‌پلاس؛ دیگر رسانه‌ها - الف نوشت: «یکی با اعتماد به خویشتن، همه چیز را به دست آورد، و یکی، ایمن در قدرت خویش، همه چیز را فدا کرد. اما آن کس که به خدا ایمان داشت از همه بزرگتر بود. یکی به واسطه قدرتش و یکی به واسطه خردش، و یکی به واسطه امیدش، و یکی به واسطه عشقش، بزرگ بود. اما ابراهیم از همه بزرگتر بود...» اینها را کییرکگور در کتاب ترس و لرز درباره مقام و منزلت وجودی ابراهیم علیه السلام گفته است. اما آنچه حضرت ابراهیم علیه السلام درباره قربانی وعده کرد امام حسین علیه السلام به نحو عالی و گسترده وفا نمود. به تعبیر حافظ (مرید پیر مُغانم ز من مرنج ای شیخ/ چرا که وعده تو کردیّ و او به جا آورد) این تعالی وجودی و در اوج بودن و خلق بزرگترین رویداد عاشقی در کربلای 61 هجری به جهان امام حسین علیه السلام بازمی گردد؛ جهانی که خدا در آن بالاترین شک..