خط ویژه| مسابقه جریان سیاسی خاص با رسانه‌های دشمن در «سیاه نمایی» مشکل اینجا است که متاسفانه برخی رسانه‌ها و فعالین سیاسی در داخل دقیقا، در پازل سیاه نمایی بازی می کنند. فارس پلاس؛ خط ویژه - خط ویژه، رصدی است روزانه از لابه‌لای روزنامه‌های داخلی و عملیات رسانه‌ای پایگاه‌های خبری رسانه‌های ضد انقلاب، در این رصد برآنیم که بتوانیم خطوط مشترک میان بعضی از رسانه‌های داخلی و ضد انقلاب را بررسی و تحلیل کنیم. ******* آیا این همصدایی «سوال برانگیز» نیست؟! در این ستون بارها به این نکته اشاره کردیم که رسانه های معاند از جمله بی بی سی فارسی، اینترنشنال، صدای آمریکا، رادیوفردا، منوتو و...در ایران یک نقطه ضعف بزرگ داشته و آن این است که از تهیه گزارش های میدانی محروم هستند. اما متاسفانه برخی رسانه های منتسب به جریان غربگرا با نحوه عملکرد خود، به نوعی این نقطه ضعف را پوشش داده اند. به عنوان مثال در سال گذشته و در مقطعی که اغتشاشات در اواخر تابستان کلید خورد، روزنامه هم میهن به مدیرمسئولی غلامحسین کرباسچی، میدان دار آشوب ها شد و با تهیه گزارش های میدانی، آن هم دقیقا همراستا با عملیات روانی رسانه ..

آن‌ ســـوی زرق‌ و بــرق کَن نادیده‌ گرفتن مسائل مهمی که جذابیت طلایی کَن را خدشه‌دار می‌کند، غیرممکن است. اهتمام جشنواره به سطحی‌نگری، علایق تجاری و طیف محدودی از روایت‌ها، یکپارچگی هنری آن را به خطر انداخته است. سایه‌های سانسور خودنمایی می‌کنند و خلاقیت را خاموش می‌سازند و از آن ‌سو، نفوذ سیاسی، مسیر بیان سینمایی را دستکاری می‌کند. فارس‌پلاس؛ دیگر رسانه‌ها- صبح نو نوشت: روی فرش قرمز که قدم بگذارید با گردبادی از لباس‌های عجیب‌وغریب و لبخندهای خیره‌کننده مواجه می‌شوید؛ اما در پشت نمای پر شکوه کَن، جشنواره‌ای نهفته است که با کم‌مایگی دست‌وپنجه نرم می‌کند. این منظره‌ای است که توده‌ها را مسحور خود می‌کند: نمایشی باشکوه از تجمل و خودشیفتگی. اما بیایید فریب زرق‌وبرق را نخوریم. زمان آن فرا رسیده است که پوسته را کنار بزنیم، جوهر واقعی کن را ببینیم و آن‌گاه جشنواره‌ای از شیداییِ غرور را نظاره کنیم. ویترین «رجحان هنری» یا «منافع تجاری»؟ در میان شور و هیجان، ما باید هدف واقعی جشنواره را زیر سوال ببریم. آیا کن واقعا بهشتی برای بیان هنری است یا صرفا یک زمین بازی است برای منافع تجاری؟ هر سال که ..

آقای مهندسِ کفش‌دارِ حرم در پایین‌ترین و دور از چشم‌ترین رواق حرم، یک مرد، یک عاقله‌مردِ مو سپید با عینک گرد، کفش‌های زوار را می‌گرفت. اما چه کسی می‌دانست پشت این چهره‌ی صبور و نگاه متین و لبخند موقر، یک آقای مهندس پرمشغله است که حتی وقت سر خاراندن هم ندارد؟ خبرگزاری فارس؛ حنان سالمی: در پایین‌ترین و دور از چشم‌ترین رواق حرم، یک مرد، یک عاقله‌مردِ مو سپید با عینک گرد، کفش‌های زوار را می‌گرفت. اما چه کسی می‌دانست پشت این چهره‌ی صبور و نگاه متین و لبخند موقر، یک آقای مهندس پرمشغله است که حتی وقت سر خاراندن هم ندارد؟ چه کسی می‌دانست او کفش‌های از هزار رنگ و رو و قبیله را با عشق به سینه می‌چَسبانَد و بی‌سروصدا، خاک پای زائران حریم عشق را سورمه‌ی چشم‌هایش می‌کند؟ راستش حتی خودم هم نمی‌دانستم اما یک سوال، آن هم از سر کنجکاوی، سر صحبت را با آقای مهندسِ کفش‌دارِ حرم باز کرد: «چرا خدمت توی کفش‌داری؟ بوی کفش‌ها اذیتتان نمی‌کند؟!» خندید و کفشم را گرفت: «اگر بگویم اذیت نمی‌کند که می‌کند ولی اینکه قابل تحمل هست یا نه، باید بگویم قابل تحمل است.» با تعجب نگاهش کردم: «قابل تحمل؟ مگر می‌شود؟! بعضی..